دراینباره امیرحسن کاکایی، کارشناس صنعتخودرو به بیان نقطهنظرات خود پرداخته است.
وضعیت تولید خودروهای برقی در کشور چگونه است؟
خودروهای برقی و هیبریدی اکنون توسط چندین خودروساز داخلی در کشور تولید میشود؛ هرچند برای تولید انبوه این نوع خودروها نیاز به منابع است. این درحالی است که ورود خودروهای برقی و هیبریدی بهعنوان تنها راهحل کاهش مصرف سوخت و آلودگی هوا نیست؛ بلکه باید به سایر موارد از جمله ناوگان فرسوده و توسعه زیرساختهای حملونقل عمومی توجه داشت.
فرسودگی ناوگان حملونقل در کشور در این وضعیت چه اثری گذاشته است؟
از میان ۲۷ میلیون خودرو موجود در کشور، بیش از ۱۷ میلیون خودرو فرسوده محسوب میشوند که عمر آنها بسیار فراتر از استاندارد جهانی (۱۰ سال) است. اما مساله اصلی ما صرفا رفع اشکالهای ظاهری نیست؛ چالش بنیادین، فرسودگی ناوگان خودرویی است که در برنامههای هفتساله کشور نیز بهدرستی به آن پرداخته نشده است.
مشکل اصلی در این رابطه چیست؟
مشکل اصلی ما پیش از آنکه یک چالش تکنولوژیک باشد، یک چالش اقتصادی و سیاستگزاری است. در این وضعیت تغییر اولویت از «خودرو سواری» به «حملونقل عمومی» را میتوان پیشنهاد داد. براین اساس، بودجه باید صرف توسعه ناوگان حملونقل عمومی، بهویژه اتوبوسهای برقی شود. ما در ایران توان تولید اتوبوس برقی را داریم؛ اما نبود توجه سیاستگزاران به نیازهای واقعی شهروندان، مانع از توسعه این بخش شده است.
آیا جایگزینی خودروهای برقی در ایران لزوما به معنای کاهش مصرف سوخت و «پاک شدن» محیط زیست است؟
خیر؛ سبد انرژی ما در تولید برق، هنوز بر پایه سوختهای فسیلی استوار است. درحالی که جهان به سوی انرژیهای پاک حرکت میکند، ما حتی با کمبود گاز (بهعنوان سوخت نسبتا پاک) مواجه هستیم و در بسیاری از مناطق مجبور به استفاده از مازوت هستیم. درنتیجه، تبدیل سوخت فسیلی به برق برای خودرو برقی، صرفا جابهجایی آلایندگی از اگزوز خودرو به دودکش نیروگاههاست و راهکار نهایی برای بهبود کیفیت هوای شهرهایی مانند تهران محسوب نمیشود.
